Potrzebuję Cię w moim łańcuchu przeżycia

Jeszcze niedawno najszczęśliwszym dniem w moim życiu były zaręczyny z moim ukochanym – Michałem. Teraz to wiadomość o remisji czy wyjście ze szpitala do domu po trzech miesiącach leczenia.

Jestem z natury społecznikiem. Po prostu lubię pomagać innym. Honorowo oddawałam krew. Wspierałam przez kilka lat Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy jako wolontariusz. Byłam opiekunem Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej, z którą organizowaliśmy akcje charytatywne – w trakcie pandemii uczestniczyliśmy chociażby w szyciu maseczek, które trafiły do mieszkańców naszej miejscowości, a później nawet do Afryki.

Również życie zawodowe związałam z tą tematyką. Zajmowałam się wszelakim bezpieczeństwem w miejscu pracy. Z wykształcenia jestem ratownikiem medycznym oraz starszym inspektorem ds. BHP. Prowadziłam szkolenia z pierwszej pomocy i po prostu wspierałam bezpieczeństwo tysięcy pracowników w całej Polsce.

Nigdy nie pomyślałam, że to ja będę potrzebować czyjejś pomocy i wsparcia…

Zaczęło się przed świętami Bożego Narodzenia. Tuż przed tymi dniami wyrwałam zęba. Szybko zaczęłam się źle czuć, aż wylądowałam na SORze. Dostałam tam kolejne zalecenia. Było to w wigilię. Pierwszy Dzień Świąt przeleżałam z bólem, osłabieniem i spuchniętą twarzą. Drugiego dnia zaczęłam tracić wzrok w prawym oku. Cały czas byłam przekonana, że to wszystko przez zęba.

Ponownie trafiłam na SOR. Po serii badań i konsultacji przyszedł lekarz wraz z ratowniczką medyczną i oznajmił mi, że mam białaczkę. Świat legł wtedy w gruzach. Jedynie płakałam i przytulałam się wtedy do mojego narzeczonego. Byłam ogarnięta paniką i niepewnością.

Obecnie przyjmuję chemioterapię. W szpitalu przebywam już nieregularnie. Zostałam zakwalifikowana do przeszczepienia szpiku i czekam na znalezienie mojego bliźniaka genetycznego.

Gdy nie przebywam w szpitalu staram się mieć choć namiastkę normalnego życia. Wykonuję najprostsze obowiązki domowe. Spotykam z bliskimi. Najbardziej tęsknię za normalnością i wolnością. Podczas choroby nauczyłam się nie być „Zosią Samosią” i prosić o pomoc. Chciałabym móc wyjeżdżać, wrócić do pracy i nie być od nikogo zależną.

Moja Pani Doktor zawsze mi powtarza, że połowa szans na sukces zależy od niej i personelu medycznego, a drugie 50 procent należy do mnie. Myślę, że do tego łańcucha przeżycia dochodzi teraz trzecie ogniwo – mój genetyczny brat bliźniak. Wszystko zależy tylko od Ciebie. Pomóż mi i innym osobom toczącym tę nierówną walkę na nową szansę i życie.

Potencjalnym Dawcą Szpiku może zostać każdy ogólnie zdrowy człowiek pomiędzy 18. a 55. rokiem życia i nieposiadający znacznej nadwagi. Wystarczy się zarejestrować i być świadomym swojego zobowiązania.

Chcesz zorganizować Dzień Dawcy Szpiku dla Katarzyny?

Mateusz Lis

Koordynator ds. Rekrutacji Dawców

mateusz.lis@dkms.pl+48 538 811 258

Zgłoś się!

Zarejestrowałeś się? Jesteś już w bazie Fundacji DKMS?

Udostępnij ten apel swoim przyjaciołom i rodzinie!